lunes, 16 de diciembre de 2013

In

Gosto de algumas palavras que levam (in):
( in )volução
( in ) útil
( in ) congruência
...

miércoles, 21 de agosto de 2013

YO                    AMO        

        ( no soy ) 


lunes, 12 de agosto de 2013

vontade de fazer nada

Tenho vontade de fazer nada... mais de "fazer" mesmo nada...experimentar esse estado ...

domingo, 4 de agosto de 2013

Práticas de cercanía 2

Desfrutar dunha disco esije cercanía, proximidade, comunicacao, soidade, dançar juntos...







viernes, 2 de agosto de 2013

martes, 30 de julio de 2013

cuarto de estar vacio

 aguardando para estar???...






UN QUARTO DE ESTAR É MESMO UN QUARTO DE ESTAR MESMO VACÍO?

sem sala de estar

ola!!!
fai um tempo que nao escrivo nada...
   Bom!!! estou en Lisboa ... no bairro alto, moro nun quarto con baranda con vistas ao Tejo... é bom...
   O piso nao tem sala de estar...
   A sala de estar , ese espacio de convivencia que está en perigo de extincion... mesmo nas familias convencionais...
 
    El cuarto de estarsala de estarsalón o living (del inglés living room) es una habitación dedicada a recibir visitas, leer, ver la televisión o realizar otras actividades.

  Se o quarto de estar desaparece, onde se está na casa?

miércoles, 12 de junio de 2013

¿Porqué somos adictos a ser alguién?

Practice creation, re-name from an ID

                                    Eu son de  Illinois
                                    I,m from Porriño
                                    Yo soy de  Ferrol
                                    I,m David
                                    Yo soy Carla
                                    I,m   Nadie

martes, 7 de mayo de 2013

crear un marco para lo "DESCONOCIDO"

  Me pregunto cómo se crea un marco para que aconteza lo desconocido...Se me ocurre empezar a pensar en un idioma que no conoces... Un día le pregunté a una ciega cómo veía y me respondió que me imaginara cómo vería un codo.
  Quizás empezando por no hacer nada.

miércoles, 1 de mayo de 2013

ESTOY PROTEGIDO


( David )




Eu son Xemeo

  Lein fai uns días que os xemeos nunha etapa da vida, nao conseguen distinguir se son dous, nao reconhecen ao outro...nin a si mesmos como individuos...
  É algo que nao consigo explicar con palabras, me estremece... e Sinto que vivo con elo toda a vida, sim eu son xemeo e os primeiros recordos que tenho suponho que nao son os do meu corpo e incluso os de outro corpo, senón o contacto...
 ¿ Esto me fai ficar cheio de preguntas?
 E como si eu non fora eu , ou puidera ser outra persoa.
 Ou como si eu fora invisible aos olhos das persoas
 ¿ Me incomoda que me miren ?
 ¿ Intento facer que me miren para existir ?
 ¿ Eu nao son sen que me miren ?
 ¿ Se eu nao reconhezo ao outro como outro  , nen a mim mesmo ... que e o que reconhezo? ¿ Os objectos, a manipulación, a vida que hai "entre" dois ?
  ¿Aceito esto e de que manera me afecta na minha vida, no que fago , onde moro ?
  ¿ Mesmo tenho que aceitar ou posso jogar a olvidarme de mim?
  ¿ O fato de ser xemeo , vai sempre comigo ? ¿ Cómo afecta este fato na hora de relacionarme, de entender a sociedade ?
  ¿Que e o que eu podo facer con esto ? ¿Podo facer algo?
  ¿ Podemos facer algo entendéndonos a nos mesmos?

EU SON DAVID
EU SON ANDRÉ
EU SON BRUNO
EU SON CARLOS
EU SON CARLA
EU SON SILVIA
EU SON MARCOS
EU SON MARÍA
         ...

martes, 9 de abril de 2013

me gustaría escribir todo con minúsculas

  para llegar a lo esencial, sin adornos, despojado... todo con minúsculas, la vida con minúsculas...

             DESPOJado

No servir de nada

"La libertad es no servir de nada. Tener un sentido sería escatimarnos : somos gratuitamente sólo por el placer de ser".

¿Vamos juntos?


Vivir para ella es un pasatiempo

" Vivir para ella es un pasatiempo. Cree que no tiene nada que ver consigo misma y vive al margen, sin pasado ni futuro, sólo hoy siempre".

La muerte me justifica

" A veces , sólo para sentirme viviendo, pienso en la muerte. La muerte me justifica.
  Un objeto envejece porque lleva dinámica dentro de sí.
  En vez de decir "mi mundo", digo atrevida : el mundo depende de mí. Porque si yo no existiese, cesaría en mí el Universo. ¿Comenzará después de la muerte la abstracción?
 ¿Yo reducida a una palabra? Pero ¿qué palabra me representa? Una cosa sí que sé : yo no soy mi nombre.Mi nombre pertenece a los que me llaman. Pero mi nombre íntimo es cero. Es un eterno comienzo que interrumpe sin parar mi conciencia del comienzo."

martes, 2 de abril de 2013

La mesa de mármol

"Uno de los modos de vivir más es usar los sentidos en un terreno diferente al habitual. Por ejemplo : veo una mesa de mármol que, naturalmente, está para ser vista. Pero paso la mano lo más despacio posible por la forma de la mesa, siento su frío , imagino el olor a "cosa" que debe de tener el mármol, olor que para nosotros supera la barrera del hecho y qu eno llegamos a captar por el olfato, sino sólo a imaginarlo".



domingo, 31 de marzo de 2013

Se me ocurre una mierda de combate

  

VIOLENCIA    versus    DEJAR EN PAZ









¿Has sido maltratado alguna vez?


¿Cómo nos influye apoderarnos del género ( "ser" hombres y mujeres) en relación a ciertos conceptos que nos atañen a todos como seres humanos?
¿Cómo me afecta a mi condición de ser humano, "ser" hombre , "ser" mujer?
¿Cómo se utilizan los géneros en la sociedad actual?
¿Machismo?
¿Feminismo?
¿Defensa?
ESTOY HABLANDO DE VIOLENCIA, no de "hombres" ni de "mujeres"...



¿VIVIR EN UN MUNDO EN DONDE NO NOS TENGAMOS QUE DEFENDER?

sábado, 30 de marzo de 2013

La educación prohibida

Porque somos adictos a ser alguien?
  Creo que es más honesto vivir en la pregunta  que en las respuestas... Yo tampoco quiero "maestros", quiero que me acompañen , acompañar...
   En esta sociedad, en la que nos exige ser ganadores y no mostrar las debilidades, me apunto por empezar a mostrarse vulnerable, hablo de mostrarnos vulnerables a la vida, que nos afecte, para que así podamos cuidarla, podamos  sentir la vida, y dejar de centrar nuestra existencia en ese "yo" ganador, individualista... Creo que la cuestión es dar importancia a lo que no se ve, ni al "tu" ni al "mi" , sino al "ello", a la nada, a lo que no podemos hablar sobre ello, a la vida , a esos momentos en donde nos olvidamos de nosotros mismos.
 Y  que  la vida, la educación, los cuidados, el AMOR fluya... lo que haya entre nosotros  y así empezar a desplazar la autoridad, el poder.... que  en este sistema socieconómico nos está haciendo tanto daño...
   ¿Cómo abandonar esas posiciones de perdedores y ganadores, y dejar de luchar , y dejar de sobrevivir para  empezar a vivir?

martes, 26 de marzo de 2013

Mi rostro es un objeto tan visible que me da verguenza

" Yo soy materia prima no trabajada.También soy un objeto.Tengo todos los órganos necesarios, igual a cualquier ser humano.Siento mi aura que en esta mañana friolera ,es roja y llena de fulgores.Soy una mujer objeto que ve otros objetos....Hay también objetos que no dicen nada.Yo soy un objeto que me sirvo de otros objetos,...

   
Mi rostro es un objeto tan visible que me da verguenza"

El silencio de las cosas

"A media noche era tanto el silencio.Igual al silencio de un objeto posado encima de una mesa."

lunes, 25 de marzo de 2013

Me quemo la lengua y recuerdo que tengo lengua

Reflexiones en torno a un plato de comida caliente:

Me quemo con la comida y recuerdo que tengo lengua.
¿Por eso nos gusta que nos toquen? ¿Por eso nos gusta el sexo? Nos recuerda que existimos.
A veces tengo ganas de frotarme con las paredes para recordar mi cuerpo.

¿Cómo utilizamos las cosas? ¿Al servicio del "yo"? ¿Las cosas están sujetas al sistema económico político?
 ¿Es distinto un jarrón aquí que un jarrón en otro sistema, en otro país?
 ¿Me gustaría tocar más, experimentar más las cosas , y usarlas menos?

¿Tener experiencias de existencia con las cosas en vez de usarlas?
A veces me gustaría que las cosas me ayudaran a gritar al mundo : HE NACIDOOOOO!!!!!

viernes, 22 de marzo de 2013

Desalojar la violencia del desalojo

  Me gustaría desalojarme del nombre, de lo que me nombra, de lo que me exige, de lo que espera algo de mí.
  ¿Cómo desalojar (se), cómo desalojar (nos), cómo desalojar (me)?
 
  DESALOJAR LA VIOLENCIA DEL DESALOJO

 
Y si sonara en esta escena, la canción del TITANIC  o  ONE DAY I`LL FLY AWAY cantada por Nicole Kidman ?
 

miércoles, 20 de marzo de 2013

¿Si no tuvieramos nada que perder?

  Me pregunto que pasaría si actuáramos cómo si no tuviéramos nada que perder, incluso teniendo.
 ¿Cómo se "tiene" sin poseer?
¿El contexto socieconómico que vivimos nos obliga a "tener" sin "tenernos"?



    Comparto una foto del tsunami de Japón que me hace reflexionar sobre la nada ...sobre la pérdida, sobre el desastre, sobre el ser, sobre el "despertar".
     Encuentro a esa chica "muy presente".
     ¿Es necesario un contexto de "desastre"  para " volverse" al presente?
     ¿Llamamos desastre cuando nos encontramos con la nada, con la vida?
     ¿Qué es lo superfluo , o lo que es materia de "desastre"?
     ¿Qué pasa si "destrozamos" lo que nos sobra en la vida? ¿Nos encontraríamos así cara a cara con la nada?
    

martes, 19 de marzo de 2013

La Sandía

" Hace unos días vi sobre la mesa una tajada de sandía .Y así , sobre la mesa desnuda, parecía la risa de un loco( no sé explicarlo mejor).Si no fuese porque me resigno  a un mundo que me obliga a ser sensata, gritaría de susto ante las alegres monstruosidades prehistóricas de la tierra.Sólo un infante no se espanta:también él es una alegre mostruosidad  que se repite desde el comienzo de la historia del hombre.Sólo después viene el miedo, el apaciguamiento del miedo, la negación del miedo,la civilización al fin y al cabo. Mientras tanto ,sobre la mesa desnuda, la tajada chillona de sandía roja.Agradezco a mis ojos porque se siguen asombrando.Aún veré muchas cosas .A decir verdad , aun sin sandía , una mesa desnuda también es algo que merece verse.

Apuntes de alguién que no sé si quiere ser nombrado

" He llegado finalmente a la nada. Y con la satisfacción de haber alcanzado en mí el mínimo de existencia, apenas la respiración indispensable, me hago libre.Sólo me resta inventar.Aunque me reconozco enseguida: soy incómodo.Incómodo para mi mismo.Me siento molesto en este cuerpo que es mi equipaje.Pero ese malestar es el primer paso para mi...¿Para mi qué? ¿Verdad? ¿Acaso tengo una verdad?"

 Creo que las preguntas son más honestas con el lenguaje, cuestionan sin eliminar, intervienen...a veces pienso que me gustaría hablar(nos) con preguntas todo el tiempo.

 ¿Cómo usamos el lenguaje?
¿El lenguaje podría ser nada y dejar de tener autoridad?
¿Jugamos con el lenguaje a ese juego de ganadores  y  perdedores ?

No quiero perder, no quiero ganar. En este juego no quiero ser alguién.

SER NADIE